حقیقت فطرت انسان از منظر ملاصدرا ، علامه طباطبائی و آیۀالله جوادی آملی
40 بازدید
مقطع: سطح 3
نقش: داور
نام استاد/نام دانشجو : هادی صادقی/ امامی نیا
فطرت به معنای نوعی ایجاد و خلقت ابتدایی است و در اصطلاح نحوه خاصی از آفرینش و هدایت تکوینی خالق در قلمرو بینش و گرایش است، به تعبیر دیگر فطرت بیش شهودی انسان به هستی محض و گرایش آگاهانه و پرستش خاضعانه نسبت به اوست. فطرت وجه ملکوتی و حقیقت جان آدمی است و دارای دو ساحت معرفت و گرایش است و این دو حقیقت فطرت انسانی را تشکیل می دهند. این موهبت گرانبها با سرشت همه انسان ها عجین است و قابل دگرگونی و تبدیلی نیست. سنگ بنای اولیه معرفت با فطرت ادراکی و بینش شهودی آغاز می شود. فطرت ادراکی در ابتدای خلقت بالقوه بوده و خالی از همه علوم و ادراکات است ولی به تدریج با حرکت جوهری نفس و با سیر در مدارج علمی از مرتبه عقل هیولانی خارج شده و به مرتبه عقل بالملکه و بالفعل بار می یابد. فطرت احساسی نیز کانون همه گرایش های فطری است و گرایش به حقیقت، زیبایی، فضیلت و پرستش از جمله مصادیق این بعد از فطرت انسانی است. پایه و اساس تمام کشش ها و گرایشات فطری، کمال مطلق خواهی انسان است. این ساحت فطرت، از همان ابتدای خلقت در نهاد آدمی فعلیت داشته و با تعالیم دینی، رشد و شکوفایی بیشتری می یابد. حقیقت فطرت انسانی را این دو تشکیل داده، که همان هستی ویژه مطلق بینی و مطلق خواهی و فصل اخیر انسان است. و از اینجاست که خداشناسی (خدایابی) و خداخواهی با سرشت انسان عجین شده است. بر این اساس خداشناسی و خداخواهی فطری انسان هاست و در فطرت و سرشت آدمی، معرفت خدا و گرایش به او نهادینه شده است واژگان کلیدی : فطرت ، حقیقت فطرت ، چیستی فطرت ، فطرت از منظر حکماء، فطرت ادراکی (فطرت عقل) ، فطرت احساسی (فطرت قلب) ، فطرت در آثار ملاصدرا ، فطرت در آثار علامه طباطبائی، فطرت در آثار آیه الله جوادی آملی. فطریات معرفتی، فطریات کششی و گرایشی.